สิ่งที่หอผู้ป่วยพรากไป
Diana Talbot
บทที่ 1
ห้องมีกลิ่นเหมือนสีลาเท็กซ์ใหม่ที่ทาทับอะไรบางอย่างซึ่งเก่ากว่านั้นมาก เหมือนน้ำหอมปรับอากาศอันใหม่ในรถที่ยังไงก็กลบกลิ่นหมาไม่มิด
มิตเชลล์ บราวน์ยืนอยู่ตรงประตูห้องในหอพักเหนือ กระเป๋าผ้าทรงกระบอกคล้องไหล่ข้างหนึ่ง แล้วก็นับ ประตูไปโถงบันได ประตูห้องน้ำ ประตูห้องนี้ อีกสองบานตามทางเดินที่เขาผ่านมาตอนขึ้นมา ห้า เขาไม่ได้ตั้งใจจะนับ มันเกิดขึ้นเองเหมือนที่คนอื่นหักนิ้วเล่น
ครึ่งห้องฝั่งเขามีเตียง โต๊ะ หน้าต่างที่มุ้งลวดกลายเป็นสีน้ำชาจาง ๆ และผนังที่ช่วงหนึ่งเป็นปูนฉาบใหม่ ถัดจากนั้นก็ยังเป็นหินเก่า ตามมุมหินมีเงา เงาสีเทากระด้างเหมือนด้านในอ่างล้าง มีคนขันสลักยึดป้ายเคลือบพลาสติกไว้ข้างสวิตช์ไฟ: ยินดีต้อนรับสู่แฮลซีออน หกสัปดาห์ ทุ่มเทให้เต็มที่ มุมบนของป้ายลอกเสียแล้ว มิตเชลล์อยากกดมันให้แนบกลับลงไปเหลือเกิน
ยี่สิบนาทีต่อมา เพื่อนร่วมห้องก็มาถึง ลากเป้ที่ปะชุนแล้วกับถุงขยะใส่เครื่องนอนเข้ามา
“ไบรอัน” เด็กหนุ่มบอก “เพย์น เสียงเหมือนคำที่แปลว่าเจ็บน่ะ” มุกแป้ก เห็นได้ชัดว่าเคยแป้กอย่างนี้มาก่อน “โทษที คือว่า—คนอื่นชอบพูดก่อน ฉันเลยชิงพูดซะเอง”
“มิตเชลล์” เขายื่นมือออกไป ไบรอันจับมือเขาเหมือนกำลังลงนามในเอกสารอะไรสักอย่าง “นายเอาฝั่งหน้าต่างก็ได้นะถ้าอยากได้ ฉันยังไงก็ได้”
“ฝั่งหน้าต่าง” ไบรอันมองหน้าต่าง แล้วมองเตียง แล้วกลับไปมองหน้าต่างอีก “แน่ใจเหรอ เพราะฉันไม่อยาก—”
“แน่ใจ”
เสื้อฮู้ดของไบรอันใหญ่เกินตัวไปสองไซซ์ สีเทาหม่นเหมือนน้ำล้างจาน เขาดันแขนเสื้อลงมาคลุมฝ่ามือก่อนแตะที่จับประตูเพื่อปิด จะว่าสะดุ้งก็ไม่เชิง ดูคล้ายกฎที่เขาทำตามมานานจนไม่รู้ตัวว่ามีกฎข้อนี้อยู่มากกว่า
มิตเชลล์กลับไปจัดของต่ออย่างเป็นระบบ: เสื้อผ้าอยู่ในลิ้นชักสองช่องล่าง หนังสือเรียงซ้อนตามขนาดบนโต๊ะ ส่วนซองกระดาษมะนิลาแบน ๆ จากมูลนิธิแฮลซีออนซุกไว้ใต้ข้าวของทั้งหมด เขาจะได้ไม่ต้องเห็นชื่อตัวเองอยู่ข้างคำว่า “ได้รับทุน” ซองนั้นอยู่บนตักเขาตลอดทางจากบีเวอร์ฟอลส์ แม่ของเขารัดหนังยางไว้รอบซอง นั่นคือคำอวยพรในแบบของเธอ
ข้างหลังเขา โครงเตียงส่งเสียงครูดแหลม
“มันไม่ชิดผนัง” ไบรอันบอก “ตรงหัวเตียงน่ะ มันห่างออกมาประมาณ—” เขาย่อตัวลง หรี่ตามองเข้าไปในช่องว่าง “ข้างหลังนี่มีอะไรอยู่ด้วยแน่ะ มีท่อด้วย”
“ให้ช่วยไหม”
“ไม่ ๆ ฉันทำได้ ฉันทำได้”
มิตเชลล์กำลังพับเสื้อยืดอยู่ตอนได้ยินเสียงครูดครั้งที่สอง สั้นกว่าเดิม แล้วตามด้วยเสียงที่ไม่ได้มาจากโครงเตียงเลย เป็นเสียงสูดลมหายใจแผ่ว ๆ ชื้น ๆ ที่คนเราทำเมื่อร่างกายรับรู้อะไรบางอย่างก่อนเจ้าตัวครึ่งวินาที
ไบรอันคุกเข่า ชูมือขวาไว้ตรงหน้า หันฝ่ามือออกเหมือนกำลังสาบานตน เลือดผุดขึ้นมาตรงรอยพับอย่างรวดเร็ว ไหลเต็มเส้นลายมือแล้วเริ่มหยด สามหยดบนพื้นกระดาน ตามด้วยหยดที่สี่ ไม้กระดานเก่าและกระหายน้ำ หยดเลือดซึมลงไป ขอบเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทันที
“โอเค” ไบรอันพูด “โอเค นั่น—โอเค”
“อย่ากำมือ” มิตเชลล์ขยับตัวแล้ว “แบไว้ ยกไว้ สูงกว่าหัวใจ”
ในช่องหลังโครงเตียง ตรงที่สกัดปูนฉาบออกเพื่อปรับปรุงห้อง มีแถบทองแดงยื่นพ้นผนังออกมา มันวาวเพิ่งเปิดพ้นออกมาใหม่ ๆ ขอบบนเป็นรอยเฉือนจากกรรไกรตัดโลหะที่ใครบางคนตัดแล้วทิ้งไว้อย่างนั้น ไม่ใช่ตะปู ไม่ใช่สปริง เป็นแถบโลหะเรียบสะอาดมันวาว มีเนื้อจากฝ่ามือไบรอันขนาดราวเล็บมือติดอยู่
กล่องโลหะปฐมพยาบาลสีน้ำเงินอยู่ในกระเป๋าผ้าทรงกระบอกของมิตเชลล์ เป็นของชิ้นที่สามนับจากด้านบน เพราะมันอยู่เป็นชิ้นที่สามเสมอ ผิวเคลือบสีน้ำเงิน มีกากบาทสีขาวที่ตรงกลางถูกนิ้วโป้งถูจนหมองเทา ก่อนจะเอาไว้ใส่อย่างอื่น มันเคยเป็นกล่องใส่อุปกรณ์เย็บผ้าของคุณยายของเขา และใต้แผ่นเช็ดแอลกอฮอล์ก็ยังมีกลิ่นด้ายเก่าจาง ๆ อยู่
เขาหยิบกล่อง กลับไปคุกเข่าบนพื้นกระดาน แล้วไบรอันก็ยื่นมือข้างนั้นมาหาเขา
ต่อมา ทั้งตอนอยู่ในห้องพยาบาลและตลอดช่วงที่เหลือของฤดูร้อนนั้น มิตเชลล์จะหวนกลับมาคิดถึงตรงนี้: ไบรอันยื่นมือให้เอง ไม่ต้องมีใครเอ่ยขอ
“แผลนี้ต้องล้างหน่อย” มิตเชลล์บอก “ทองแดงมันสกปรก แล้วแถบนั้นก็มีครีบคมด้วย นายอยากให้ฉันบอกไหมว่ากำลังทำอะไร หรือให้ทำไปเลย”
“บอกก็ได้” เสียงไบรอันบางลงและสุภาพขึ้น “ฉันอยากรู้มากกว่า ไม่ชอบเวลาคนไม่บอก”
“ได้ สามอย่าง” เขาวางกล่องบนพื้นระหว่างทั้งคู่ ใช้นิ้วโป้งดันเปิด “หนึ่ง ฉันจะล้างแผลให้สะอาด มันจะแสบยิ่งกว่าตอนโดนบาดอีก แล้วก็ต้องแสบอย่างนั้นแหละ สอง ฉันจะวางแผ่นซับแผลแล้วกด กดแรงกว่าที่นายอยากให้กด นานกว่าที่นายอยากให้กด สาม ฉันจะติดเทปปิด จากนั้นนายก็ปล่อยมันไว้เฉย ๆ แล้วพอถึงวันพฤหัสฯ ก็น่าเบื่อแล้ว”
“ถึงวันพฤหัสฯ ก็น่าเบื่อแล้ว” ไบรอันผ่อนลมหายใจเกือบเป็นเสียงหัวเราะ “โอเค”
เขาวางมือลงในมือมิตเชลล์
คืนนั้นอากาศอุ่น แต่มือข้างนี้เย็น มิตเชลล์ประคองไว้ให้นิ่ง สอดนิ้วใต้ข้อมือไบรอัน วางนิ้วโป้งทาบไปตามโคนนิ้วโป้งของอีกฝ่าย แล้วใช้น้ำเกลือล้างแผลเหนือถังขยะ รอยบาดพาดเฉียงผ่านเนื้อฝ่ามือ จากใต้นิ้วชี้ลงไปหาข้อมือ ไม่ลึกถึงกับมีอะไรน่าตื่นเต้น แต่ยาว และแผลยาว ๆ บนมือก็เลือดไหลอย่างกับท่อประปาในมุกฝืด ๆ แขนไบรอันแข็งเกร็งทั้งแขนตอนน้ำเกลือราดลงไป แต่เขาอยู่นิ่ง เขาชำนาญเรื่องอยู่นิ่ง มิตเชลล์เก็บข้อสังเกตนั้นไว้โดยยังไม่รู้ว่าทำไม
“พูดมา” มิตเชลล์บอก “นายมาจากไหน”
“มิชิแกน ก็ประมาณนั้น” แขนที่เกร็งคลายลงสักสิบเปอร์เซ็นต์ “ป้าของฉันอยู่มิชิแกน ก่อนหน้านั้นก็ป้าอีกคนของฉัน มันก็เหมือนเวียนกัน—” เขาหยุด “นายกดอยู่”
“ฉันกดอยู่” แผ่นซับแผลปลอดเชื้อเริ่มเป็นสีชมพูใต้นิ้วโป้งแล้ว มิตเชลล์ทาบฝ่ามือราบอยู่บนฝ่ามือไบรอัน โน้มตัวลงถ่ายน้ำหนักแล้วไม่ปล่อย มือทั้งสองประกบกันอยู่อย่างนั้นนานพอที่ห้องรอบตัวจะเงียบลง ที่ไหนสักแห่งในลานข้างล่าง เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังหัวเราะเรื่องกระเป๋าเดินทางของใครสักคน “พูดต่อสิ”
“นายได้ทุนมา”
“รู้ได้ไง”
“นายเอาชุดปฐมพยาบาลมาด้วย” ไบรอันบอก “แล้วกระเป๋านายก็มาจากร้านขายอุปกรณ์ช่าง”
มิตเชลล์หัวเราะ แล้วต้องประคองมือให้นิ่งอีกครั้ง “วันนี้ยังไม่มีใครพูดความจริงกับฉันได้ใจร้ายเท่านี้เลย”
“ฉันไม่ได้หมายความว่า—”
“ฉันรู้ว่านายหมายความว่ายังไง ฉันได้ทุน ทุนเต็มจำนวน แม่ฉันร้องไห้กลางลานจอดรถชีตซ์เลย” เขายกนิ้วโป้งขึ้น ดู แล้วกดกลับลงไปนับช้า ๆ “โอเค ไหลช้าลงแล้ว”
หินเก่าตรงโคนผนังคายลมเย็นรดแขนเขาตลอดเวลาที่ทำแผล เป็นความเย็นแบบที่ลอยขึ้นมาจากห้องใต้ดินในเดือนสิงหาคม ไม่เกี่ยวกับอากาศข้างนอกเลย อาคารเบลเวเธอร์เคยเป็นโรงพยาบาลเซนต์ออริซันตั้งแต่ปี 1891 จนเลิกเป็น สถาบันภาคฤดูร้อนทาสีข้าวโอ๊ตตามทางเดินและติดป้ายทางออกเป็นป่า หินยังคงเย็น
เขาติดเทปยึดผ้าปิดแผลพาดฝ่ามือไบรอัน โดยใช้เทปสองแถบยึดไว้ตรงโคนนิ้ว จะได้ไม่ดึงรั้งเวลากำมือ จากนั้นก็เช็ดพื้น เพราะเลือดบนไม้กระดานเก่าฝังแน่นเหมือนรอยเปื้อนบนเสื้อ เขาทิ้งกระดาษห่อกับแผ่นซับแผลที่เลอะเลือดลงถังขยะ แล้ววางกล่องโลหะปฐมพยาบาลสีน้ำเงินบนโต๊ะตัวเอง ข้างกองหนังสือ
“ขอบใจนะ” ไบรอันพูด เขามองมือตัวเองเหมือนเป็นมือของคนที่สามในห้อง “จริง ๆ คนส่วนใหญ่คงไปตามผู้ช่วยดูแลหอพักแล้ว”
“ผู้ช่วยดูแลหอพักก็คงไปเอาแบบฟอร์มมา”
“ผู้ช่วยดูแลหอพักก็คงไปเอาแบบฟอร์มมา” ไบรอันทวนช้า ๆ แล้วก็เกือบจะยิ้ม
พวกเขาใช้เวลาช่วงค่ำทำให้ห้องดูมีคนอยู่ มิตเชลล์ย้ายเฟอร์นิเจอร์ ส่วนไบรอันทำงานที่ใช้มือเดียวได้ ไบรอันพับกระดาษห่อลูกอมเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ อย่างประณีตก่อนทิ้ง เขาเรียงรองเท้าใต้เตียงให้ส้นเสมอกัน ตอนรื้อของออกมา ข้าวของทั้งหมดของเขาใส่ลิ้นชักสามช่องได้หมด แต่เขาก็ยังจัดเรียงเหมือนคิดว่าจะมีคนมาตรวจ
แถบทองแดงยังอยู่ที่เดิม มิตเชลล์ดันโครงเตียงกลับไปอัดกับผนังเพื่อบังมันไว้ จดโน้ตในโทรศัพท์ว่าจะบอกใครสักคนตอนเช้า แล้วเพราะเขาอายุสิบหกและวันนั้นยาวนานมาสิบเอ็ดชั่วโมง เขาจึงลืมโน้ตนั้นไปเสียสนิท
ใกล้เวลาเคอร์ฟิว ไบรอันนั่งลงบนขอบเตียง ชูมือไว้ใต้โคมไฟตั้งโต๊ะ
“มันตึง ๆ” เขาบอก
มิตเชลล์วางหนังสือ “ตึงแบบไหน ตึงแบบเทปดึงขน หรือตึงแบบนิ้วชา”
“ไม่รู้สิ ตึง”
“เอามานี่ อย่าแกะออก”
ไบรอันยื่นมือให้ มิตเชลล์จับตรงข้อมือ ระวังไม่ให้โดนผ้าปิดแผล แล้วใช้ปลายนิ้วโป้งกดเล็บไบรอันทีละเล็บ แต่ละเล็บกลับเป็นสีชมพูก่อนเขาจะนับถึงสอง นิ้วมืออุ่น เหนือเทปไม่มีอะไรบวมมากพอจะเรียกว่าบวม
“นายไม่เป็นไร” เขาบอก “เลือดไหลเวียนดี ที่ตึงเพราะมันต้องตึง—มันถึงยึดขอบแผลไว้ด้วยกันได้ นายปิดไว้จนถึงพรุ่งนี้นะ”
“ถึงพรุ่งนี้”
“ถึงพรุ่งนี้ ถ้านิ้วนายซีดขาวหรือเขียว หรือชา ปลุกฉัน ฉันจะตัดออกแล้วทำให้ใหม่ ถ้าไม่เป็นแบบนั้น ฉันจะหลับสนิทสุด ๆ”
ไบรอันเอนลงนอนบนผ้าห่ม วางมือที่พันแผลไว้บนอก แล้วมิตเชลล์ก็ปิดโคมไฟ
นาฬิกาที่โรงเรียนขันสลักยึดไว้กับชั้นเหนือประตูเป็นนาฬิกาดิจิทัลเก่าเรือนป้อม ตัวเลขสีแดง แบบที่หาได้ตามงานขายของเก่าหน้าบ้านในราคาสองดอลลาร์ และมันส่งเสียงหึ่ง ในความมืด มันเป็นสิ่งของที่ส่งเสียงดังที่สุดในห้อง
11:09.
“ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” ไบรอันพูด
“ได้สิ”
“นายเคยได้ยินเสียงระฆังมาก่อนไหม ราว ๆ เวลานี้เมื่อคืน—” เขาหยุด “ไม่มีเมื่อคืนสักหน่อย ฉันหมายถึง ผู้ชายที่เคาน์เตอร์บอกว่ามีระฆัง”
“มีระฆัง” มิตเชลล์ได้ยินเรื่องนี้ตอนเข้าแถวปฐมนิเทศ ผู้ดูแลที่ทำงานมาสามฤดูร้อนเล่าเป็นมุก “ตั้งแต่สมัยที่นี่ยังเป็นโรงพยาบาล ใช้บอกเวลาเปลี่ยนเวร ไม่มีใครถอดกลไกออก มันก็เลยยังดัง แล้วดูเหมือนจะดังผิดเวลา ดังผิดเวลามาตั้งแต่ก่อนใครที่นี่จะเกิดซะอีก”
“ผิดเวลา”
“ห้าทุ่มสิบสาม หรือประมาณนั้น จะใช้เป็นเวลาทำอะไรก็บ้าบอทั้งนั้น”
11:11.
“งั้นก็คลาดไปสี่นาที” ไบรอันบอก “ถ้ามันควรเป็นห้าทุ่มสิบห้า”
“ถ้าควรเป็นห้าทุ่มสิบห้า มันก็คลาดไปสองนาที”
“ใช่ สอง” เงียบไปครู่หนึ่ง “โทษที หัวฉันไม่ค่อย—มือมันปวดตุบ ๆ”
“มันก็ต้องปวดตุบ ๆ เริ่มช่วงน่าเบื่อแล้วไง”
11:12.
มิตเชลล์นอนอยู่ตรงนั้น แว่นตาพับวางบนขอบหน้าต่าง ตามขอบมุมห้องค่อย ๆ เป็นสีเทาอมฟ้า ฝ่ามือวางราบบนผ้าห่ม อย่างที่เขานอนมาตั้งแต่เด็ก เขาคิดถึงซองกระดาษมะนิลาในลิ้นชักล่างสุด คิดถึงหกสัปดาห์ และสงสัยว่าถ้าถามเพื่อนร่วมห้องตั้งแต่วันแรกว่าเขาเคยกินมื้อเย็นกับคนอื่นบ้างไหม จะดูแปลกหรือเปล่า
ตัวเลขเปลี่ยน
ระฆังดังผางในจังหวะเดียวกัน เสียงหนักแน่นของทองเหลืองแท้ ๆ ดังมาจากที่ไหนสักแห่งบนหลังคาปีกอาคารเก่า เดินทางผ่านหิน เข้าสู่โครงเตียงของมิตเชลล์ แล้วไต่ขึ้นตามสันหลังราวกับมีใครตีตัวอาคารทั้งหลัง
ไบรอันพูดว่า “โอ๊ะ”
แล้วมือขวาของมิตเชลล์ก็ปริออก
นั่นเป็นคำอธิบายเพียงอย่างเดียวที่เขาหาได้ตลอดมา ตอนแรกยังไม่ใช่รอยบาด เป็นรอยปริ เส้นที่เล็บซึ่งเขามองไม่เห็นลากจากใต้นิ้วชี้ลงไปหาข้อมือ จากนั้นครึ่งวินาทีที่ไม่มีอะไร แล้วความเจ็บปวดทั้งหมดก็ประดังมาพร้อมกัน ร้อนผ่าว ชัดเจนเฉพาะจุด และมาทีหลัง
เขาลุกขึ้นเปิดโคมไฟแล้ว โดยจำไม่ได้เลยว่าเดินข้ามห้องมาตอนไหน
เลือดไหลจากมือหยดลงโต๊ะ กระทบกล่องโลหะปฐมพยาบาลสีน้ำเงิน จับเป็นเม็ดบนผิวเคลือบ ไหลลงตามกากบาทสีขาวแล้วขังอยู่ตรงฐาน เขายืนยื่นแขนออกไป ไม่อาจเข้าใจได้ว่าสิ่งที่เห็นหมายความว่าอะไร
“มิตเชลล์” เสียงไบรอันเบาหวิวอยู่ข้างหลังเขา “มิตเชลล์”
ไบรอันลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือขวาไว้ตรงหน้า เทปห้อยเป็นห่วงสีเทาหลวม ๆ ผ้าปิดแผลหลุดออกมาโดยไม่มีคราบ ใต้ผ้านั้น ฝ่ามือของเขาก็คือฝ่ามือ ผิวหนัง เส้นลายมือ คราบสีน้ำตาลแห้งจากก่อนหน้านี้ที่ร่อนเป็นขุยเมื่อเขาเอานิ้วโป้งถู
เขาขยับนิ้ว กำมือ แบออก
“ไม่เจ็บ” เขาบอก
“อย่า” มิตเชลล์ได้ยินสำเนียงตัวเองเด่นชัดขึ้น เสียงสระแบน ๆ แบบเพนซิลเวเนียตะวันตกอย่างที่แม่ของเขาพูด และเขาก็หยุดมันไม่ได้ “อย่าทำอย่างนั้น อย่ากำมือ”
“ไม่เจ็บเลยสักนิด”
ทั้งคู่ยืนยื่นมืออยู่ใต้นาฬิกา ไบรอันขยับเข้ามาใกล้ หงายฝ่ามือข้างมือมิตเชลล์ มือทั้งสองทอดเคียงกันในแสงโคมเหมือนหน้ากระดาษกับสำเนาของหน้ากระดาษนั้น
แนวแผลไปทางเดียวกัน เริ่มใต้นิ้วชี้ตรงรอยพับเดียวกัน เฉียงลงมายาวเท่ากัน จบตรงจุดเดียวกันเหนือข้อมือ ส่วนบนตื้นเหมือนกันตรงที่ทองแดงเริ่มเกี่ยว ตรงกลางลึกกว่าเหมือนกัน มันไม่ใช่ภาพสะท้อนในกระจก ถ้าเอามือไบรอันทาบบนมือมิตเชลล์ แนวแผลจะซ้อนกันสนิทพอดี
“มันเหมือนกัน” ไบรอันพูด “ไม่ใช่แค่คล้าย มันเหมือนกันเลย”
“ฉันรู้ว่ามันคืออะไร” เสียงมิตเชลล์ฟังแปลกและสงบ เป็นเสียงที่เขาใช้กับแม่เวลาเรื่องที่บ้านวุ่นวายจนต้องมีใครสักคนพูดให้เหมือนผู้ใหญ่ “หยิบโทรศัพท์ฉันมา อยู่บนขอบหน้าต่าง หยิบมาแล้วอย่าแตะอย่างอื่น”
“นายจะ—”
“ไปหยิบโทรศัพท์”
ไบรอันหยิบโทรศัพท์มา มิตเชลล์ยันข้อมือกับชั้นใต้นาฬิกา ให้ไบรอันชูฝ่ามือที่หายแล้วขึ้นข้างกัน แล้วถ่ายรูปให้ติดตัวเลขสีแดงในภาพ 11:13 ตัวเลขอ้วน ๆ ถูก ๆ แบบที่เจอตามงานขายของเก่าหน้าบ้าน อยู่เหนือมือสองข้างที่ไม่ควรมีสภาพแบบนั้น เขาถ่ายไปสี่หรือห้ารูป พลิกมือแล้วถ่ายอีก นิ้วมือของเขาทิ้งรอยไว้บนหน้าจอ
“มีเลือดอยู่บนกล่อง” ไบรอันบอก
“ปล่อยไว้”
“แต่ถ้ามีใคร—”
“ปล่อยไว้ ไบรอัน มันเป็นหลักฐาน” คำนั้นหลุดออกมาก่อนเขาจะทันคิดพิจารณา หลักฐานอะไร ให้ใคร เขาไม่รู้เลย เขาอายุสิบหก เป็นเด็กทุน อยู่ในโครงการที่ต้องเขียนเรียงความถึงสี่ชิ้นเพื่อให้ได้เข้ามาได้หกชั่วโมง และกำลังเลือดไหลจากบาดแผลที่เขาไม่เคยได้รับ
ไบรอันไปอยู่ที่ถังขยะแล้ว เขาหยิบแผ่นซับแผลที่เลอะเลือด เทปที่หลุดออกมา และแถบกระดาษรองกาวขึ้นมา ทั้งหมดติดกันเป็นก้อน สีน้ำตาลแดงและกำลังแข็งตัว
“เขามาเทถังขยะตอนเช้า” เขาบอก “ป้ายข้างสวิตช์ไฟบอกว่าเขามาเทถังขยะตอนเช้า”
ตั้งแต่ระฆังดัง นี่เป็นครั้งแรกที่มิตเชลล์มองไบรอันเต็มตา ไบรอันยืนถือเลือดแห้งของคนอื่นด้วยมือที่หายดีแล้ว ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขาชื้นวาวและนิ่งแน่ว และเขาก็คิดล่วงหน้าไปสองขั้นแล้ว
“ใส่ถุงไว้” มิตเชลล์บอก “ถุงสะอาดนะ อย่าให้โดนอะไร”
เสียงฝีเท้าดังมาตามทางเดินในตอนนั้น ไม่เร่งรีบ แสงไฟฉายวาบเป็นจังหวะของคนเดินตรวจคืนแรก และทั้งคู่ก็นิ่งไป มิตเชลล์เอาเสื้อของตัวเองพันมือ กดไว้กับท้อง ยืนหันหลังให้ประตู นับช่องประตูที่มองไม่เห็น ห้าช่อง ห้า ห้า ขณะแสงไฟกวาดผ่านช่องใต้ประตู เสียงฝีเท้าหยุด แล้วเดินต่อ
พวกเขาไม่ได้คุยกันเรื่องนอน เพียงแต่เลิกคิดจะนอน มิตเชลล์นั่งพิงโครงเตียง ใช้มือซ้ายเปลี่ยนแผ่นซับแผลอย่างทุลักทุเล ฝั่งตรงข้าม ไบรอันวางถุงที่ปิดสนิทแล้วไว้บนตัก หงายฝ่ามือที่หายแล้วรับแสงโคม รอให้มันเปลี่ยนใจ
ช่วงหนึ่งในตอนที่ย่ำแย่ที่สุด ไบรอันพูดว่า “ฉันขอโทษ” มิตเชลล์ตอบว่า “เรื่องอะไร” ไบรอันไม่มีคำตอบ แล้วทั้งคู่ก็ไม่พูดอะไรอยู่อีกนาน
เสียงระฆังยามเช้าของสถาบันดังมาจากลานสี่เหลี่ยมส่วนใหม่ตอนอาทิตย์ขึ้น เป็นเสียงที่บันทึกไว้ โน้ตอิเล็กทรอนิกส์เบา ๆ สี่เสียงที่ไม่เคยทำร้ายใคร หน้าต่างกลายเป็นสีนมขาดมันเนย
“ให้ฉันทำให้” ไบรอันพูด
“ทำอะไร”
“มือนายไง นายทำให้ฉันแล้ว” เขาเอื้อมมือไปหากล่องแล้ว แต่ก็หยุดและหดนิ้วกลับ เพราะเขาเป็นคนอย่างนั้น “ถ้านายอยากให้ทำนะ ฉันดูอยู่ ล้าง กด ติดเทป สามอย่าง”
มิตเชลล์มองฝ่ามือตัวเอง ผ่านมาคืนเดียวมันก็เหนียวเหนอะและน่าเกลียด และยังปริออกอีกสองครั้งตอนเขาลืมตัวแล้วขยับผิดท่า
เขายื่นมือออกไป
ไบรอันประคองไว้ด้วยมือทั้งสอง ทำตามที่เห็นมาทุกขั้นตอนจนจบ ช้า ๆ ระมัดระวัง ปลายลิ้นค้างอยู่ระหว่างฟัน เขาล้างแผล มันแสบอย่างที่มิตเชลล์รับรองว่าจะแสบ เขากด กดนานเกินไว้ก่อนดีกว่ากดไม่นานพอ เขาติดเทปยึดสองแถบตรงโคนนิ้ว จะได้ไม่ดึงรั้งเวลามิตเชลล์กำมือ
แล้วเขาก็เอนตัวกลับไปนั่งทับส้นเท้า แสงสีเทาค่อย ๆ สว่างขึ้นบนหินเก่าข้างหลังเขา ทั้งคู่มองมือมิตเชลล์
เลือดหยุดไหลแล้ว ผ้าปิดแผลขาวสะอาดและตึงพอดีอย่างที่ควร
รอยบาดยังอยู่ตรงนั้น
“มันไม่ได้กลับไป” ไบรอันพูด
มิตเชลล์ลุกขึ้น เขาเก็บโทรศัพท์ที่มีรูปถ่ายอยู่ลงกระเป๋า เก็บถุงปิดสนิทที่ใส่ผ้าปิดแผลจากเมื่อคืนลงไปด้วย แล้วหยิบกล่องโลหะปฐมพยาบาลสีน้ำเงินที่มีเลือดแห้งเป็นลำน้ำสีน้ำตาลพาดลงมาตามกากบาทสีขาว เพราะเขาจะไม่ทิ้งมันไว้บนโต๊ะให้พนักงานทำความสะอาดจัดการ
“ไปเอารองเท้ามา” เขาบอก “เราจะไปห้องพยาบาล”
