อักษรสีชาด

Nathaniel Hawthorne

บทที่ 1: ประตูคุก

ชายไว้เครากลุ่มใหญ่ในเสื้อผ้าสีหม่นและหมวกสีเทายอดแหลมสูง ชุมนุมกันอยู่หน้าอาคารไม้หลังหนึ่ง ปะปนกับเหล่าสตรีซึ่งบ้างสวมผ้าคลุมศีรษะ บ้างก็ปล่อยศีรษะเปล่า ประตูอาคารนั้นทำด้วยไม้โอ๊กหนาหนักและตอกหมุดเหล็กแหลมไว้ทั่ว

ไม่ว่าในตอนแรกผู้ก่อตั้งอาณานิคมใหม่จะวาดฝันถึงสังคมอุดมคติแห่งคุณธรรมและความสุขของมนุษย์ไว้เช่นไร ต่างก็ถือว่าการกันผืนดินที่ยังมิได้บุกเบิกไว้ส่วนหนึ่งเป็นสุสาน และอีกส่วนหนึ่งเป็นที่ตั้งคุก เป็นภารกิจจำเป็นอันดับต้น ๆ ที่ต้องลงมือจัดการเสมอมา เมื่อเป็นไปตามหลักนี้ เราจึงอาจสันนิษฐานได้อย่างมั่นใจว่า บรรพชนผู้ก่อตั้งบอสตันได้สร้างคุกแห่งแรกขึ้นที่ใดสักแห่งใกล้คอร์นฮิลล์ เกือบจะพร้อม ๆ กับที่กำหนดเขตสุสานแห่งแรกบนที่ดินของไอแซก จอห์นสัน ล้อมรอบหลุมศพของเขา ซึ่งต่อมากลายเป็นศูนย์กลางของหลุมศพทั้งหลายที่มารวมกันอยู่ในสุสานเก่าของโบสถ์คิงส์แชเปิล ที่แน่นอนก็คือ หลังจากตั้งเมืองได้สักสิบห้าหรือยี่สิบปี คุกไม้แห่งนี้ก็มีรอยด่างจากแดดฝนและร่องรอยความเก่าแก่อื่น ๆ ปรากฏอยู่แล้ว ยิ่งทำให้ด้านหน้าซึ่งหม่นทึมราวกับมีคิ้วหนาง้ำดูมืดทะมึนขึ้นไปอีก สนิมบนเหล็กหนาหนักของประตูไม้โอ๊กดูเก่าแก่ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดในโลกใหม่ เช่นเดียวกับทุกสิ่งที่ข้องเกี่ยวกับอาชญากรรม คุกแห่งนี้ดูราวกับไม่เคยรู้จักวัยเยาว์เลย หน้าอาคารอันอัปลักษณ์นี้ ระหว่างตัวอาคารกับรอยล้อบนถนน มีแปลงหญ้าซึ่งรกเรื้อไปด้วยต้นเบอร์ด็อก ผักโขม แอปเปิลเปรู และพืชรกตาทำนองนั้น เห็นได้ชัดว่าพืชเหล่านี้ถูกกับผืนดินที่ผลิดอกไม้ดำแห่งสังคมอารยะ อันได้แก่คุก ออกมาเสียแต่เนิ่น ๆ แต่ข้างหนึ่งของประตูทางเข้ามีพุ่มกุหลาบป่าหยั่งรากอยู่แทบชิดธรณีประตู ในเดือนมิถุนายนนี้ พุ่มกุหลาบพราวไปด้วยอัญมณีอันบอบบาง ชวนให้จินตนาการว่าดอกไม้เหล่านั้นมอบกลิ่นหอมและความงามอันเปราะบางแก่นักโทษยามก้าวเข้าไป และแก่ผู้ต้องโทษประหารยามก้าวออกมารับชะตากรรม เป็นเครื่องหมายว่า หัวใจส่วนลึกของธรรมชาติอาจรู้สึกสงสารและมีเมตตาต่อคนผู้นั้นได้

ด้วยความบังเอิญอันน่าพิศวง พุ่มกุหลาบนี้จึงยังคงมีชีวิตอยู่ในประวัติศาสตร์ แต่จะเป็นเพียงพุ่มไม้ที่หลงเหลือมาจากป่าเก่าแก่อันเคร่งขรึม ยังอยู่มาได้อีกเนิ่นนานหลังต้นสนและต้นโอ๊กมหึมาซึ่งเดิมเคยแผ่เงาปกคลุมมันล้มลงไปแล้ว—หรือจะผุดขึ้นตามรอยเท้าของแอนน์ ฮัทชินสันผู้เป็นดั่งนักบุญ ยามเธอก้าวเข้าประตูคุก ดังที่มีหลักฐานพอจะเชื่อได้—เราจะไม่ขอวินิจฉัย เมื่อพบมันอยู่ตรงธรณีประตูของเรื่องเล่าของเราพอดี เรื่องเล่าซึ่งบัดนี้กำลังจะก้าวออกมาจากประตูอันอัปมงคลบานนั้น เราจึงอดไม่ได้ที่จะเด็ดดอกของมันมาดอกหนึ่ง แล้วมอบให้แก่ผู้อ่าน หวังว่าดอกไม้นี้อาจเป็นสัญลักษณ์ของดอกไม้แห่งคติธรรมอันหวานละมุนสักดอกที่อาจพบได้ระหว่างทาง หรือช่วยคลายความมืดหม่นที่ทวีขึ้นในตอนจบของเรื่องเล่าว่าด้วยความอ่อนแอและความโศกเศร้าของมนุษย์

---