De schar­la­ken letter

Nathaniel Hawthorne

Hoofdstuk 1: De gevangenisdeur

Een menigte bebaarde mannen in somber gekleurde kleren en grijze hoeden met een hoge, spitse bol, met daartussen vrouwen, sommigen met een kap op en anderen blootshoofds, had zich verzameld voor een houten gebouw, waarvan de deur van zwaar eikenhout was en met ijzeren nagels beslagen.

De stichters van een nieuwe kolonie hebben, welke utopie van menselijke deugd en geluk hun aanvankelijk ook voor ogen mocht staan, het steevast tot hun eerste praktische vereisten gerekend een deel van de ongerepte grond voor een begraafplaats te bestemmen en een ander deel voor de bouw van een gevangenis. Overeenkomstig deze regel mag men gerust aannemen dat de voorvaderen van Boston de eerste gevangenis ergens in de buurt van Cornhill haast even vroeg hadden gebouwd als zij de eerste begraafplaats afbakenden, op het perceel van Isaac Johnson en rondom zijn graf, dat later de kern werd van alle graven die op het oude kerkhof van King’s Chapel bijeenlagen. Zeker is dat de houten gevangenis zo’n vijftien of twintig jaar na de stichting van de stad al vlekken van weer en wind en andere tekenen van ouderdom droeg, die haar sombere voorgevel met zijn overhangende wenkbrauwen nog donkerder deden ogen. De roest op het zware ijzerbeslag van haar eikenhouten deur deed ouder aan dan wat ook in de Nieuwe Wereld. Zoals alles wat met misdaad te maken heeft, leek de gevangenis nooit een jeugd te hebben gekend. Vóór dit lelijke gebouw lag, tussen de gevel en het karrenspoor in de straat, een grasveldje, sterk overwoekerd door klis, amarant, zegekruid en dergelijk onooglijk gewas, dat zich kennelijk thuis voelde in de bodem die al zo vroeg de zwarte bloem van de beschaafde samenleving had voortgebracht: een gevangenis. Maar aan één kant van de poort, haast op de drempel geworteld, stond een wilde rozenstruik, in deze junimaand bedekt met zijn tere juwelen, waarvan men zich kon voorstellen dat ze hun geur en broze schoonheid aanboden aan de gevangene die naar binnen ging en aan de veroordeelde misdadiger die naar buiten kwam, zijn noodlot tegemoet, als teken dat de Natuur diep in haar hart medelijden met hem kon hebben en goed voor hem kon zijn.

Deze rozenstruik is door een wonderlijk toeval in de geschiedenis blijven voortleven; maar of hij slechts van de grimmige oude wildernis was overgebleven, nog zo lang nadat de reusachtige dennen en eiken die hem oorspronkelijk overschaduwden waren gevallen – of dat hij, zoals er goede grond is om aan te nemen, was opgeschoten onder de voetstappen van de heilige Ann Hutchinson, toen zij door de gevangenisdeur naar binnen ging – daarover zullen wij ons geen uitspraak aanmatigen. Nu wij hem zo pal op de drempel van ons verhaal aantreffen, dat op het punt staat uit die onheilspellende poort tevoorschijn te komen, kunnen wij nauwelijks anders dan een van zijn bloemen plukken en die de lezer aanbieden. Laten wij hopen dat zij kan dienen als zinnebeeld voor een lieflijke bloesem van zedelijke wijsheid die men langs het pad kan vinden, of het donkerder wordende slot van een verhaal over menselijke zwakheid en smart kan verlichten.

---