Pociągnij czerwoną
Danielle Booker
Rozdział 1
W klinice dostaję jedną kartkę papieru, a Daniel Reed trzyma ją tak, jak się trzyma kupon, który ktoś wydrukował sobie w domu z internetu.
„Ograniczona liczba lądowań” – czyta. Ma ładny głos. Wszyscy tak mówią, zwłaszcza rodzice; taki głos, którym o trudnych rzeczach mówi się jak o pogodzie. „Lądowania po trudnych elementach nie mogą następować bezpośrednio po sobie. Badanie po każdym twardym lądowaniu”. Składa kartkę tam, gdzie zgięto ją już w klinice, i oddaje mi ją. „Gratulacje, Kimberly. Jesteś osobą z dokumentacją”.
„Jestem osobą dopuszczoną do treningów”.
„Jesteś osobą objętą ograniczeniami”. Mówi to miło. Na tym polega cały trik Daniela. Potrafi ci zaserwować najgorsze zdanie całego tygodnia z taką samą miną, z jaką pozuje do drużynowych zdjęć. „Ograniczenia są w porządku. Ograniczenia to etap. Rozgrzej się na pasie do rehabilitacji. Zapisałem cię na preferowany blok treningowy przy lepszym dole asekuracyjnym”.
Ta propozycja uderza we mnie z taką siłą, że aż mi wstyd. Preferowane bloki treningowe to godziny, kiedy sprzęt nie jest jeszcze zajeżdżony, a sprężyn nie rozklepały trzy treningi dwunastolatek. Wszyscy ich chcą. Nikt ich nie dostaje na prośbę.
„Dziękuję” – mówię.
„Nie dziękuj. Ląduj”.
Reed Elite Center pachnie tak samo, odkąd miałam osiem lat: magnezją, gumą, tym ostrym cytrynowym środkiem, którym Marta spryskuje rozbieg do skoku, a pod spodem czuć coś słodkiego, jakby ktoś rozlał Gatorade za pierwszej kadencji Obamy i nikt nigdy tego nie znalazł. Tak bardzo mi tego brakowało, że aż mi wstyd. Nie było mnie tak długo, że skóra na środku dłoni zrobiła mi się miękka i musiałam wyrobić nowe skórki, a skóra wciąż skrzypi jak but.
Pas do rehabilitacji to ciąg niebieskich materaców składanych wzdłuż północnej ściany, ze stosem materaców grubości ośmiu cali na końcu. Tam trafiasz, kiedy się posypiesz. Patrzyłam na inne dziewczyny, które tam stały, i przez jedną wstydliwą sekundę było mi ich żal, ale głównie cieszyłam się, że to nie ja. Teraz to ja, a Daniel przyciąga składane krzesło spod drzwi biura, siada na końcu mojego pasa, opiera kostkę na kolanie i krzyżuje ręce na piersi, a cała sala to zauważa.
Heather trąca mnie ramieniem, kiedy przechodzi obok na planszę. Na kostium ma narzuconą bluzę z kapturem, tę wyblakłą, z zepsutym zamkiem, której nie chce wymienić.
„Wszystko gra?” – pyta.
„Czuję się świetnie”.
„Mhm”. Spogląda na Daniela siedzącego na krześle, potem znów na mnie. „Chcesz, żebym tam stanęła, żeby to mniej przypominało pluton egzekucyjny?”
„Chcę, żebyś poszła ćwiczyć na planszy”.
„To nie jest «nie»”. Ale idzie i kocham ją za to, że idzie, i za to, że by została.
Najpierw robię nudną część. Krążenia stopami. Mostki. Te rehabilitacyjne ćwiczenia, które osoba prowadząca moją fizjoterapię nazywa aktywacją, a Jeanette pogrzebem, bo wykonuje się je powoli i wszyscy patrzą. Jeanette Duncan ćwiczy za mną na poręczach asymetrycznych, z wiadrem magnezji i zwijanym pokrowcem na narzędzia ustawionymi na podłodze obok, jakby zaraz miała łatać ścianę z płyt gipsowo-kartonowych, i kiwa mi głową, nie przerywając wymachów, co u Jeanette odpowiada mniej więcej paradzie.
Na początku pasa istnieje już tylko to jedno.
Oto czego nikt ci nie mówi o powrocie. To nie bólu się boisz. Z bólem dałabym sobie radę; radzę sobie z nim od dziewiątego roku życia, kiedy moja kostka strzeliła jak żarówka. Boję się tego ułamka sekundy po zetknięciu stóp z podłożem, tej ćwierci uderzenia serca, zanim sygnał dotrze w górę kręgosłupa, kiedy całe twoje ciało jest telefonem z jedną kreską zasięgu i czeka, czy uda się nawiązać połączenie.
Biorę rozbieg. Nic, co Daniel mógłby wrzucić do filmu z najlepszymi momentami: kontrolowane lądowanie z niewielkiej wysokości, przećwiczone tysiąc razy, takie, które przed kontuzją zrobiłabym na parkingu w japonkach. Stopy trafiają na materac. Uderzenie idzie w górę, przez pięty i kolana, aż do bioder.
Idzie dalej i dociera do mnie jako ucisk. Ciepły, tępy, zwyczajny. Sygnał wraca bez zakłóceń.
Prostuję się po lądowaniu, wciąż z rozłożonymi rękami, i nie czuję twarzy. Gdzieś od strony planszy Heather wydaje z siebie odgłos niestosowny podczas treningu.
Daniel wstaje z krzesła, przechodzi przez niebieski materac składany i kładzie mi dłoń na ramieniu. Ten fragment będę później odtwarzać w głowie: on naprawdę cieszy się razem ze mną. Zmieniają mu się oczy.
„No” – mówi. „No właśnie. Cokolwiek napisali na tej kartce, twoje ciało właśnie zagłosowało”.
„Było dobrze”.
„Było dobrze, bo przez lata trenowałaś jak należy i przestałaś słuchać wszystkich, którzy kazali ci na siebie uważać”. Raz ściska mi ramię i puszcza. „Straciłaś czas. Odzyskamy go. To nie groźba, to arytmetyka”.
„Mam te ograniczenia”.
„Masz te ograniczenia”. Zgadza się ze mną tak gładko, że dopiero po chwili zauważam, że właściwie na nic się nie zgodził. „Co do twojego następnego preferowanego bloku treningowego – zobaczymy. Zależy, jak ułoży się tydzień, zależy od grafiku, zależy, ile czasu na tej sali schodzi na czekanie”. Odwraca się, zanim zdążę odpowiedzieć, i klaszcze dwa razy, a dźwięk niesie się pod dźwigary. „Równoważnia. Wszyscy na równoważnię. Ruszamy”.
Chcę komuś powiedzieć, jak dobrze się mają moje plecy. Na głos, może z pięćset razy.
Nie mam okazji, bo właśnie wtedy zaczyna pilnować czasu.
Nad drzwiami biura wisi zwykły biały zegar, jak w urzędzie. Daniel dba, by wskazywał idealnie dokładny czas, i obserwuje go tak, jak inni mężczyźni obserwują psa, który ostatnio dobiera się do śmieci. Pod nim toczy się każda rotacja u Reeda.
„Wchodź, jak tylko ona zejdzie” – mówi. „Nie chcę widzieć, jak ktoś stoi na końcu równoważni i myśli. Myśli się w domu”.
Więc kolejka się zagęszcza.
Pierwsza idzie Heather, a Heather ma cały ten swój rytuał przed równoważnią: otrząsa się, bierze dwa głębokie wdechy i mruczy coś tylko do siebie, a dzisiaj poprzestaje na otrząśnięciu. Wchodzi, wykonuje swoją serię i schodzi z podbródkiem przyciągniętym w ten jej charakterystyczny sposób. Następna jest Jeanette, a Jeanette w dobry dzień nie wykonuje żadnych zbędnych ruchów, ale teraz pomija magnezję, co dla Jeanette jest jak niepójście do kościoła. Ustaje lądowanie po zeskoku, schodzi z materaca i zerka na zegar, jakby sprawdzała rachunek.
Po tym poznajesz, że tempo się zmieniło. Nie po tym, że ktoś ci to mówi. Po tym, że Jeanette Duncan patrzy na zegar.
A potem kolej na Tarę.
Tara Murray ma szesnaście lat i jest najpiękniejszą gimnastyczką na tej sali, a wszyscy, łącznie z Tarą, udają, że o tym nie wiedzą. Na równoważni robi się wąska – całe jej ciało godzi się mieć cztery cale szerokości – a ty stoisz z butelką wody w ręce i zapominasz się napić.
Podbiega z drugiego końca sali, jeszcze nie odzyskawszy oddechu po ostatniej rotacji. Zdradzają ją barki. Zwykłe srebrne spinki we włosach, szarzejące taśmy na obu kostkach, klatka piersiowa poruszająca się zbyt szybko. Przy równoważni sięga po gumki zatknięte za pas szortów.
Gumki do ćwiczenia palców. To jej rytuał. Zakłada je i rozciąga, najpierw jedną ręką, potem drugą, i liczy pod nosem, a jeśli ją o to zapytasz, powie coś o krążeniu, tak od niechcenia, że temat od razu po niej spływa, ale znam ją, odkąd miała jedenaście lat, i wiem, czym to jest naprawdę. To drzwi, przez które przechodzi. Tak dostaje się stąd, z zewnątrz, tam, do środka.
Zdążyła rozciągnąć gumki może ze dwa razy, kiedy Daniel mówi: „Pełna seria, Tara. Razem z zakończeniem”.
I zamiera. Nie przestaje liczyć – palce pracują dalej. Ale coś w niej zamiera.
Zakończenie to lądowanie na ślepo. Zadał jej je, kiedy mnie nie było, i od tamtej pory z nim żyje, i cała sala wie, co to jest, i cała sala wie, że jeszcze nie wykonała go na równoważni tak, jak on tego chce. To taki element, w którym lecisz w dół, a podłoża nie masz przed oczami. Musisz zaufać swojemu liczeniu, swoim rękom i ułożeniu ciała sprzed dwóch sekund, i musisz zaufać im w ciemno, i albo jesteś tam, gdzie trzeba, albo nie.
Strefa lądowania pod równoważnią jest czysta – standardowy materac, standardowo złożony, żadnych dodatków, wszystko tak, jak mówi regulamin, i zupełnie nie tak, jak prosi jej ciało.
Chowa gumki z powrotem za pas, nie kończąc rytuału.
„Teraz, proszę” – mówi Daniel.
Wchodzi na równoważnię.
Przez sekundę jest dobrze. Lepiej niż dobrze. Zaczyna serię i linia jej ciała wyłania się znikąd, jak zawsze, a stopy stawia tak cicho, że słychać wentylator pod sufitem, i zapominam, że mam robić własne ćwiczenia. Z wymachem przechodzi w połączenie i myślę: zrobi to, pożre to żywcem.
Wtedy jednak tylna stopa zdradza zawahanie.
Drobiazg. Kto nie dorastał w tym budynku, nawet by tego nie zauważył. Ciężar jej ciała przesuwa się do przodu i zatrzymuje, ręce opadają z właściwej pozycji i Tara stoi na równoważni szerokiej na cztery cale, z rękami wzdłuż ciała i wzrokiem utkwionym w niczym.
Nie upada. Nie siada. Po prostu zamiera tam na górze, nad tym czystym, płaskim materacem.
Za nią robi się zator. Następna jest Heather i Heather zatrzymuje się przy rogu materaca, ale na niego nie wchodzi. Jeanette staje za Heather. Dwie młodsze dziewczyny przychodzą od stanowiska do skoku i tłoczą się na końcu kolejki, i nikt nic nie mówi, i wentylator się obraca, i sekundy mijają w ten szczególny sposób, w jaki mijają tylko na sali gimnastycznej, czyli głośno.
Daniel podchodzi. Nie spieszy się. Nigdy się nie spieszy. Ma białe buty, rękaw koszuli zaprasowany w kant, a zegarek Crown Athletic łapie światło lamp.
Zatrzymuje się przy końcu równoważni, mniej więcej na wysokości jej kolan, i patrzy w górę.
„Jesteś w trakcie układu” – mówi.
Tara nie odpowiada.
„Tara. Jesteś w trakcie układu. Dokończ serię”.
Jej broda opada może o ćwierć cala. I tyle. Nie mówi „tak”. Chcę podkreślić ten fragment, bo później ludzie będą to opisywać inaczej. Nie mówi „tak” i nie mówi „nie”. Po prostu stoi tam na górze z opuszczonymi rękami, oddycha płytko i szybko, samą górą klatki piersiowej, i ma całą szyję czerwoną, jak to u niej bywa.
„Spójrz za siebie” – mówi Daniel. „Śmiało. Spójrz”.
Nie patrzy.
„Twoje koleżanki z drużyny stoją na materacu, z którego nie mogą korzystać. To ich rotacja. Chcesz się zastanowić, masz do tego prawo i one za to płacą, i płacą już teraz”. Na sekundę pozwala tym słowom wybrzmieć. „Dokończ serię”.
Poprawia ustawienie stopy. To jest najgorsze. Naprawdę ją poprawia – cofa na znacznik, ustawia biodra na wprost, ustawia ręce, a ja patrzę, jak próbuje zacząć, i patrzę, jak wciąż nie może zacząć. Jest jak samochód odpalany w styczniowy poranek. Wszystko jest na miejscu. Nic nie zaskakuje.
„Tara”.
Ciężar jej ciała się przesuwa. Tylko odrobinę, tylko o cal, w stronę bliższej krawędzi równoważni, i całe moje ciało lodowacieje tak, jak nie lodowaciało, gdy stałam na początku własnego pasa.
„Dokończ” – powtarza Daniel i nie krzyczy, on nigdy nie krzyczy, teraz mówi tym miękkim głosem, którego używa, kiedy w budynku są pieniądze. „Marnujesz czas tego klubu”.
Heather mówi moje imię.
Mówi je cicho, z rogu materaca, nie odwracając głowy, i nie jest to plan ani pytanie. To tylko moje imię, wypowiedziane tak, jakby mi coś podawała.
Wychodzę poza pas do rehabilitacji.
Magazyn sprzętu u Reeda jest przy wschodniej ścianie, za dołem asekuracyjnym: szeroka wnęka z odskoczniami na stojakach, klinami w stosach i hakami na ścianie, z których zwisają pasy. A pod ścianą z pustaków stoi na krawędzi czerwony materac treningowy, wyższy ode mnie. Materac Reeda. Ten duży, ten dobry, ten, który mieszka tutaj na okazję, gdy Daniel chce, żeby ktoś spróbował czegoś, co go przeraża, w wybranych przez Daniela warunkach.
Wsuwam obie dłonie w brezentowe uchwyty.
Jest ciężki. Cięższy niż ostatnim razem, kiedy przesuwałam coś takiego, bo ostatnim razem, kiedy przesuwałam coś takiego, miałam sprawny kręgosłup i kiepskie nastawienie, a teraz mam złożoną kartkę w torbie i trenera, który uważa ją za sugestię. Podsuwam pod niego biodra i odchodzę od ściany, opuszczając go, a on przechyla się powoli, a potem nagle cały naraz i z plaśnięciem uderza o podłogę, a ten dźwięk dociera wszędzie.
Potem go ciągnę.
Nie da się elegancko przeciągnąć materaca asekuracyjnego przez salę gimnastyczną. Wydaje z siebie długie, brzydkie szszszsz, muszę używać obu rąk, pięty mi się ślizgają i idę tyłem w przysiadzie, i czuję każdą z tych sekund, i wciąż czekam, aż coś w moich plecach powie „nie”. Nie mówi. To tylko wysiłek.
Materac przesuwa się przez biały proszek rozniesiony spod wiadra z magnezją i rozciera go w smugi. Czerwień na bieli, długi rozmazany ślad, który będzie tu jeszcze pod koniec wieczoru.
„Kimberly”. Głos Daniela za mną, wciąż równy.
Dziewczyny w kolejce rozstępują się przede mną, bo muszą; nie stoi się tam, dokąd zmierza materac. Heather cofa się z rogu i zabiera ze sobą dwie z młodszych dziewczyn, każdej kładzie dłoń na ramieniu i robi przejście, choć nikt jej o to nie prosił. Zbita na końcu kolejki grupka rozpada się i rozprasza. Czyjaś butelka z wodą się przewraca.
„Kimberly. Stój”.
Ustawiam go równo pod równoważnią.
Na tym mi zależy. Nie na hałasie, nie na widowni – na ustawieniu. Umieszczam bliższą krawędź tam, gdzie opadłyby jej stopy przy lądowaniu na ślepo, gdyby się na nie zdecydowała, i wypycham dalszą krawędź poza standardowy materac, żeby materace na siebie zachodziły i nie było łączenia w linii upadku, i klękam na jedno kolano, i przygniatam róg dłonią, żeby nikt nie zahaczył o niego palcem u nogi.
Nade mną Tara odwraca głowę i patrzy w dół. Jej oczy są mokre i wściekłe, a ja nie potrafię powiedzieć, na kogo z nas jest wściekła.
„Wstań” – mówi Daniel. „I odstaw to z powrotem do magazynu sprzętu”.
Wstaję. Ręce wciąż trzymam na uchwytach. Czuję pod palcami brezentowy szew, szorstki, trochę tłusty od stu innych par rąk.
„Nie”.
„Ten materac jest własnością tego ośrodka”.
„To może go pan przesunąć, kiedy Tara zejdzie”.
„Przesuń go teraz” – mówi. „I wszyscy będziemy mogli wrócić do wieczornego treningu”.
Jest taka wersja tej sceny, w której mówię coś błyskotliwego. Myślałam o tym od tamtej pory. W wersji z mojej głowy mam całą przemowę, jest znakomita i kończy się tym, że wszyscy klaszczą, co daje ci jakieś pojęcie o tym, co siedzi mi w głowie.
W rzeczywistości po prostu trzymam uchwyty obiema rękami, stoję tam i się nie ruszam, i materac się nie rusza, i nie ma gdzie wykonać lądowania na ślepo.
Nad nami Tara siada na równoważni.
Robi to tak, jak schodzi się z płotu: bokiem, jedna noga, potem druga, chwyta równoważnię dłońmi, opuszcza się i już z niewielkiej wysokości opada na czerwony materac, kostki jej się uginają, podpiera się jedną ręką i to wszystko. Żadnego zeskoku. Żadnego pozdrowienia sędziów. Wstaje na moim materacu pośrodku strefy lądowania, z magnezją na dłoniach, i jest z nią najzupełniej w porządku. Nudno, bez żadnego dramatu.
Na sali jest tak cicho, że słyszę, jak na korytarzu z tyłu włącza się sprężarka.
Seria się skończyła. Nie została dokończona – skończyła się. Urwała się na oczach wszystkich i wszyscy widzieli, jak się urywa, i nie ma takiej wersji najbliższych dziesięciu minut, w której dałoby się cofnąć to, co się stało.
Daniel patrzy na materac. Patrzy na moje ręce na materacu. A potem robi coś, czego się nie spodziewam: całkiem odwraca się do mnie plecami.
Staje twarzą do pozostałej trójki. Heather przy rogu materaca, z podciągniętymi rękawami bluzy z kapturem. Jeanette wciąż z magnezją na palcach. Tara stojąca na czerwonym pośrodku sali, oddychająca.
„No dobrze” – mówi. „Sprawdźmy, czyj to był trening”.
A ja stoję tam, trzymając materac, który do mnie nie należy, w budynku, nad którym nie mam kontroli, a o moim preferowanym bloku treningowym przy lepszym dole asekuracyjnym decyduje wyłącznie mężczyzna stojący do mnie plecami, i czekam, co powiedzą moje przyjaciółki.
